Utwór pochodzi ze spektaklu Wszyscyśmy z jednego szynela. Członkowie Grupy Rafała Kmity opowiedzieli kiedyś taką anegdotę: „Wyobraźcie sobie, że pewnego razu kabaret był w Moskwie i nocą przechadzał się po Newskim Prospekcie. Atmosfera niesamowita i taki sam klimat, więc panowie trochę się rozmarzyli. Nagle patrzą, a tu przed nimi warsztat szewski, gdzie mimo późnej nocy świeci światło i pracuje wbijając gwoździe w podeszwę stary szewc. Takiej okazji przepuścić nie mogli. Niewiele się namyślając zapukali i weszli do środka. Staruszek spojrzał na nich zaskoczony, a Panowie starali się wszystko wytłumaczyć tylko sobie znanym językiem, który nie wiadomo dlaczego uważali za rosyjski.

Mówili, że są z Polski, z kabaretu, że taką sytuację jak tu zobaczyli mają w swoim programie, że nie mogli się oprzeć, żeby tutaj nie przyjść.

Staruszek monotonnie wbijał gwoździe, nie przerywając ani na chwilę, ale chyba coś tam rozumiał, bo nie wyrzucił nikogo za drzwi.

Wreszcie ktoś zdesperowany wyjął płytę, na potwierdzenie całej historii i podał ją szewcowi.

Staruszek spojrzał i odezwał się pierwszy i ostatni raz tego wieczoru: »U mienia niet kompakta«. W takiej sytuacji trudno pamiętać, że to nie pieniądze, ale marzenia pchają świat do przodu”^[2].