Piosenkarka, śpiewaczka. Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie rozpoczęła gruntowne studia muzyczne w szkole śpiewu Adeliny Comte-Wilgockiej. Debiutowała oficjalnie jako sopranistka w teatrze „Wielka Rewia” 23 sierpnia 1935 r. Podczas całej kariery występowała pod nazwiskiem panieńskim matki. Od 1 stycznia 1936 do 1 maja 1936 r. śpiewała w operetce w Teatrze Miejskim w Bydgoszczy. Następnie od września 1936 r. do wybuchu II wojny światowej była zaangażowana na stałe do Teatru Wielkiego w Warszawie i śpiewała tam w przedstawieniach operetkowych. Często występowała w audycjach radiowych oraz koncertach „Ormuzu”. Dokonała nagrań płytowych w „Syrenie Record” jako solistka oraz w duecie z Adamem Astonem. Podczas okupacji hitlerowskiej grała w teatrach jawnych: „Miraż”, „Maska” i „Nowości”, brała też udział w występach w kawiarniach: „Pół czarnej”, „Swan”, „Mon Café”, „Gastronomia”. Śpiewała ponadto na koncertach organizowanych w szpitalach wojskowych: Ujazdowskim, Marszałka Piłsudskiego i Czerwonego Krzyża (1939–1940). Po wojnie była artystką Państwowych Teatrów w Częstochowie.

„W roku 1935 w Warszawie w „Wielkiej Rewii” wystąpiła w operetce „Przygoda w Grand Hotelu” Ludmiła Szretterówna, która od razu zwróciła na siebie uwagę świetnie dysponowanym głosem i nieprzeciętną urodą. Stąd zostaje zaangażowana do operetki w Bydgoszczy, gdzie swym dźwięcznym głosem (liryczno-koloraturowym), pełnym kultury i artyzmu, zdobywa ogólne uznanie krytyki i prasy. Sezon 1936/1937 to już Opera Warszawska. Następnie widzimy ją w świetnie ujętej roli w operetce „Słońce Meksyku” (...). Także często słyszymy młodą artystkę w Radio i z płyt (...), z których „Czerwona róża” i „Infantka” zdobyły szeroką popularność. Pani Ludmiła Szretterówna należy do grona tych młodych artystek, które swym wielkim artyzmem i wrodzonym talentem w szybkim tempie stają się chlubą sceny polskiej” (Album Artysty Polskiego, Warszawa 1938 r.)^[1].