Aktor, śpiewak operetkowy i operowy, piosenkarz, także autor tekstów piosenek. Studiował prawo na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. W tamtejszym konserwatorium uczył się gry na skrzypcach i śpiewu. Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Uczeń Ady Sari. Debiutował w 1944 r. w Królu włóczęgów w Teatrze Polskim w Wilnie. Rok później repatriował się do Polski. Zamieszkał w Białymstoku.

W latach 1946–1949 współpracował z Teatrem Wielkim i Operetką w Poznaniu oraz gościnnie ze scenami muzycznymi w Łodzi. Od 1949 r. mieszkał w Warszawie. W latach 1950–1952 związany był jako aktor dramatyczny z Teatrem Nowym, w latach 1952–1997 był solistą Operetki Warszawskiej. Współpracował z kabaretem Wagabunda i audycją radiową Podwieczorek przy mikrofonie.

Kreował ponad 60 ról w operach, operetkach i komediach muzycznych: Domek trzech dziewcząt, Swobodny wiatr, Zemsta nietoperza, Krakowiacy i Górale, Straszny dwór, Student żebrak, Życie paryskie, Wesoła wdówka, Piękna Helena, Orfeusz w piekle, Tam-tam, Jadzia wdowa, Dzień bez kłamstwa, Słomkowy kapelusz, Moja siostra i ja, Kraina uśmiechu, Zamek na Czorsztynie, Miss Polonia, Baron cygański i My chcemy tańczyć. Zagrał epizodyczne role w filmach Miasto nieujarzmione (1950 r.) i Młodość Chopina (1951 r.).

Występował w teatrach operetkowych w Moskwie, Bukareszcie, Pradze, Braszowie, Mediolanie, Londynie i Paryżu. Z recitalami piosenkarskimi odwiedził ZSRR, NRD, RFN, Włochy, Czechosłowację, Węgry, Szwajcarię i Austrię oraz ośrodki polonijne USA, Kanady i Australii. Jego karierze poświęcony jest i program telewizyjny Gwiazdy tamtych lat – Mieczysław Wojnicki oraz hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 196 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego). W 1999 r. został laureatem nagrody Związku Artystów Scen Polskich za całokształt pracy artystycznej^[1].