Aktorka. Debiutowała w 1922 r. w Teatrze Komedia w Warszawie. W 1923 r. została zaangażowana przez Arnolda Szyfmana do Teatru Polskiego i grała tam najczęściej w repertuarze komediowym, m.in. w sztukach Stefana Krzywoszewskiego Najpiękniejsze oczy świata, Dar poranka, Orzeł czy reszka i in. Należała do zespołów teatrów warszawskich i prowincjonalnych, kolejno: Małego, Komedii, Rozmaitości, Letniego, Teatru Miejskiego w Toruniu, Ateneum, Teatru Narodowego, Teatru Miejskiego w Grodnie, Alhambry, Teatru Miejskiego w Łodzi. Występowała na koncertach, wieczornicach, deklamacjach z akompaniamentem orkiestry itp. W 1924 r. zagrała w filmie O czym się nie mówi (według Gabrieli Zapolskiej), wystąpiła też w filmach zagranicznych. Dla Syreny Record nagrała w 1927 r. płyty z recytacjami dzieł literackich. Po II wojnie światowej znalazła się w Wielkiej Brytanii. Przez wiele lat była recenzentką teatralną w „Times Educational Supplement”, występowała w przedstawieniach wystawianych na scenie Ogniska Polskiego w Londynie.

Rasowa artystka dramatyczna, posiada wybitne zrozumienie dla istoty dramatu, dla czynników wywołujących wrażenie dramatyczne (...) subtelne wyczucie i prawdziwe zrozumienie sztuki, ma instynkt dla prawdy artystycznej i estetycznej. (...) Balcerkiewiczówna znana jest zarówno w kraju jak i za granicą. (...) Wielką sławę zdobyła w filmie „Maria Baszkircew”, nakręconym we Francji oraz (...) „Jej wysokość tańczy”, nakręcanym w Berlinie. Nieprzeciętne zdolności aktorskie wyniosły Balcerkiewiczówną do rzędu najlepszych sił aktorskich młodego pokolenia. Wielkim powodzeniem i najlepszą opinią prasy cieszyły się jej występy i recytacje w Filharmonii Warszawskiej. Żywotność talentu znajduje wyraz w różnorodności ról, jakie powierzano artystce. Zawsze wywiązywała się z nich ze szczerym uczuciem i prawdziwym talentem – Album Artysty Polskiego, Warszawa 1938 r^[1].