Saksofonista, lider zespołu jazzowego, ale również malarz, autor wielu wystaw indywidualnych i zbiorowych. Poważniejszą działalność muzyczną rozpoczął w 2000 r. od prezentowania ze swoim kwartetem prostych standardów jazzowych. Aktualnie Kwartet Marka Batorskiego tworzą obok lidera: Krzysztof Łochowicz – g., Łukasz Żaba – bg. i Bartosz Staromiejski – dr. Gościnnie śpiewa Urszula Lazar. Z zespołem współpracowali: Robert Klepacz – cb., Krzysztof Kwiatkowski – pf. oraz perkusiści – Dominik Klimczak, Grzegorz Sycz Junior i Daniel Szczepański.

Choć bliska mu jest klasyka jazzowa, proponuje jazz oparty na bluesie, w którym wykorzystuje formy improwizacji oscylujące wokół jednej skali muzycznej. Na jego muzykę wpływ ma twórczość takich muzyków jazzowych, jak: John Coltrane, Stan Getz, Dexter Gordon, Sonny Rollins i Ernie Watts. Wykorzystuje również środki formalne i artykulacyjne typowe dla bossanovy, zwłaszcza Antonio Jobima. Wystąpił m.in. na Rawa Blues Festival w Katowicach w 2002 r. i na Festiwalu Standardów Jazzowych w Siedlcach w 2003 r. Często gości w krakowskich klubach muzycznych, takich jak: „Awaria”, „Drukarnia Na Kazimierzu”, „Indigo”, „U Harrisa”, „U Muniaka” i „Żaczek”. W 2002 r. nagrał krótkie demo z własnymi kompozycjami.

Nierzadko łączy improwizacje jazzowe z wystawami swoich obrazów. Na swoim koncie ma wiele wystaw indywidualnych, m.in.: serię wystaw z cyklu Kolor, Forma, Dźwięk w galerii „Contemporare” (1998 r.), wystawę Jesienny Salon Sztuki w Ostrowie Wielkopolskim (2000 r.), Malarskie Impresje Jazzowe w krakowskiej Galerii ZPAP „Pryzmat” (2001 r.), Słuchając Obrazów i Transkrypcje – obie w Centrum Kultury Współczesnej „Solvay” (2002 r.), a także wiele wystaw zbiorowych, w tym: Muzyka w Malarstwie w galerii „Obok” w Tychach oraz Rysunek i Jazz w galerii „Mała” w Krakowie. Poszukuje wzajemnych relacji między malarstwem i muzyką poprzez akcentowanie takich elementów, jak: groove, interwał, harmonia, faktura i charakterystyczny jazzowy rytm. W swoich kompozycjach malarskich korzysta z zapisu nutowego (m.in. Transkrypcje). Krokiem w stronę zbliżenia muzyki i malarstwa są projekty audiowizualne, integrujące dźwięki i obrazy, a poprzez proces współzależnego formowania obu mediów, poszukujące rodzaju kontrapunktu. Barierę pomiędzy dźwiękiem i obrazem stara się przezwyciężyć, śmiało posługując się ruchem, który stanowi dla nich rodzaj wspólnego mianownika^[1].