Najwybitniejszy polski kompozytor. Uczeń Józefa Elsnera w konserwatorium i Szkole Głównej Muzyki w Warszawie. Komponował prawie wyłącznie utwory na fortepian solo. Nowoczesność środków muzycznych i doskonałość budowy kompozycji nadały jego twórczości piętno ponadczasowe. Był czołowym przedstawicielem romantyzmu w muzyce, komponował polonezy, mazurki, walce, nokturny, etiudy, sonaty. Do największych jego osiągnięć należą dwa koncerty na fortepian z orkiestrą, utwory kameralne i pieśni. W 1830 r. opuścił Polskę i osiadł w Paryżu^[1].