Ukończył gimnazjum filologiczne w Płocku. Studiował w Wyższej Szkole Technicznej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda, a następnie na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej. W latach międzywojennych był dyrektorem pierwszej Miejskiej Szkoły Zawodowej im. Konarskiego. Wykładał również przedmioty techniczne w Państwowym Instytucie Robót Ręcznych dla Nauczycieli. Publikował artykuły popularno-naukowe na łamach gazet i czasopism stołecznych. Zmobilizowany w 1939 r., brał udział w kampanii wrześniowej jako żołnierz 1 pułku lotniczego. Trafił do niemieckiego obozu jenieckiego „Stalag”, skąd został zwolniony w 1940 r. na skutek choroby. Wrócił do Warszawy, objął kierownictwo nad szkołą im. Konarskiego i włączył się do prac Tajnej Organizacji Nauczycielskiej. Pełnił funkcję przewodniczącego grupy dyrektorów szkół przemysłowych I stopnia w konspiracyjnej Międzystowarzyszeniowej Komisji Oświatowej TON.

Pod pseudonimem „Niekrasicki” rozwijał także żywą działalność satyryczną. W latach 1940–1944 napisał wiele ballad i piosenek ulicznych, wśród nich Kuplety warszawskie (na mel. „W saskim ogrodzie koło fontanny”), dziadowską piosenkę Ofensywa na Kercelak, Rommeliada (na mel. „Zielony kapelusik”), Konferencja w Teheranie (na mel. „W lasku Ida trzy boginie”) oraz zabawną kolędę dziadowską (na mel. „Posłuchajcie ludkowie”). Był również autorem popularnej ballady Trzech pludrysów, którą prezentował na konspiracyjnym koncercie w grudniu 1941 r., i którą w różnych wersjach wykonywali później „artyści” kolejowi. Poza tym pisał wierszyki żartobliwe, fraszki oraz sonety. W czasie powstania był członkiem komendantury bloku z ramienia Armii Krajowej.

Po wyzwoleniu wrócił do szkolnictwa. Mieszkał i pracował w Warszawie. W 1968 r. wydał podręcznik Maszynoznawstwo dla Techników Włókienniczych i Drzewnych. W 1972 r. uzyskał nagrodę Towarzystwa Miłośników Pamiętnikarstwa za wspomnienia Warszawa w pamięci trzech pokoleń. Część utworów napisanych w latach wojny zebrał w tomiku Szkopskie lata i opublikował je w 1946 r. pod pseudonimem „Niekrasicki”. Kilka satyr wydrukowano w zbiorku Stanisława Dzikowskiego pt. Niemiec wyszydzony, który ukazał się również w 1946 r. nakładem Wydawnictwa L. Fiszera i J. Kubickiego w Warszawie^[1].