Kondratiuk, Andrzej

Zgłoszenie do artykułu: Kondratiuk, Andrzej

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Nazwisko:

Kondratiuk, Andrzej

Pseudonim:

Abel P.

Data urodzenia:

20 lipca 1936

Miejsce urodzenia:

Pińsk

Informacje

Reżyser, operator filmowy, scenarzysta, kompozytor oraz dramaturg. Starszy brat Janusza Kondratiuka oraz mąż Igi Cembrzyńskiej, z którą mieszka w Gzowie. Członek ZAiKS oraz SFP. W latach 1955–1960 studiował na Wydziale Operatorskim w PWSTiF w Łodzi, a także w latach 1962–1963 studiował reżyserię[2]. Wraz z Romanem Polańskim napisał scenariusz do filmu Ssaki. W swojej twórczości filmowej wykorzystuje wątki autobiograficzne. Mimo małych nakładów finansowych, jego filmy określane są mianem kultowych.

Ponadto jest twórcą muzyki do swojego filmu Mleczna droga.

Filmografia :

1965 – Monolog trębacza,

1966 – Klub profesora Tutki,

1966 – Chciałbym się ogolić,

1970 – Hydrozagadka,

1970 – Dziura w ziemi,

1972 – Skorpion, Panna i Łucznik,

1973 – Wniebowzięci,

1973 – Jak to się robi,

1976 – Czy tu jest panna na wydaniu,

1979 – Pełnia,

1982 – Gwiezdny pył,

1984 – Cztery pory roku,

1986 – Big Bang,

1990 – Mleczna droga,

1991 – Ene… Due… Like… Fake…,

1993 – Wesoła noc smutnego biznesmena,

1995 – Wrzeciono czasu,

1996 – Złote runo,

1997 – Złoty zegar,

2001 – Córa marnotrawna,

2004 – Bar pod młynkiem[3].

Bibliografia:

Andrzej Kondratiuk. Praca zbiorowa, pod red. M. Hendrykowskiego, Apeks, Konin 1996;

Babra Rybałtowska, Iga sama i w duecie, Akapit Press, Łódź 2001;

Jacek Nowakowski, Filmowa twórczość Andrzeja Kondratiuka, Poznańskie Studia Polonistyczne, Poznań 1999;

Maciej Łuczak, Wniebowzięci, czyli jak to się robi Hydrozagadkę, Prószyński i Spółka, Warszawa 2004;

Natasza Korczarowska, Ojczyzny prywatne: mitologia przestrzeni prywatności w twórczości Tadeusza Konwickiego, Jana Jakuba Kolskiego, Andrzeja Kondratiuka, Rabid, Kraków 2007[1].

Bibliografia