Śpiewaczka. Kształciła się w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie w klasie fortepianu i śpiewu solowego. Dysponowała sopranem liryczno-koloraturowym. Jako śpiewaczka zadebiutowała w 1937 r. w Operze w Teatrze Wielkim w Warszawie. Śpiewała następnie w Krakowie, Łodzi i Rydze. Jej role z tamtego okresu to: Małgorzata w Fauście Charles‘a Gounoda, Zuzia w Verbum Nobile Stanisława Moniuszki, Gilda w Rigolettcie Giuseppe Verdi‘ego oraz popisowa Violetta w Traviacie Giuseppe Verdi‘ego (łącznie z okresem powojennym śpiewała tę partię 416 razy), wystąpiła też w inscenizacji Słońca Meksyku (październik 1937 r.) w Teatrze Wielkim.

W kwietniu 1938 r. z akompaniamentem orkiestry pod dyrekcją Olgierda Straszyńskiego dokonała swych pierwszych nagrań płytowych w „Syrenie Record”. W czerwcu 1938 r. Kostrzewska wystąpiła po raz pierwszy przed mikrofonem Polskiego Radia w Warszawie. W 1939 r. została primadonną Opery Warszawskiej. Latem tegoż roku zagrała w specjalnie dla niej zaplanowanym filmie muzycznym Kwiaciarka (nie wszedł na ekrany). Często porównywano ją do niemieckiej śpiewaczki Erny Sack.

W latach 1945–1949 była solistką Opery Śląskiej w Bytomiu. Nagrała płyty dla poznańskiej wytwórni „Melodie” oraz dla „Muzy”. Występowała w Operze w Poznaniu, a od 1954 r. w Warszawie. Od 1955 r. brała udział wyłącznie w przedstawieniach operetkowych. Przez 13 lat była dyrektorem Operetki we Wrocławiu^[1].