Dzieciństwo i lata szkolne spędził w Łodzi. Tam też uzyskał świadectwo maturalne, kończąc w 1937 r. Gimnazjum im. Józefa Piłsudskiego. W tym samym roku podjął studia wyższe w warszawskiej Szkole Nauk Politycznych. Po wrześniowej tułaczce w 1939 r., powrócił do Warszawy i znalazł się w szeregach konspiracji. Jednocześnie rozpoczął studia aktorskie w tajnym Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. Jego wykładowcami byli m. in. Stanisława Perzanowska, Zofia Małynicz, Maria Wiercińska, Juliusz Morson i Turowicz. Przeszedł także przeszkolenie wojskowe w podchorążówce 7 Obwodu Armii Krajowej. Wybuch Powstania zastał go na Żoliborzu, gdzie mieszkał z rodziną. Po nieudanych próbach przedarcia się do Śródmieścia, gdzie walczyła jego powstańcza jednostka, zgłosił się 2 sierpnia do zgrupowania „Żaglowiec” i do upadku Powstania walczył na Żoliborzu. Należał do siedmioosobowej grupy, która zdobyła hitlerowską podstację telefonów. W ostatnim dniu Powstania został ranny w brzuch odłamkiem ekrazytówki. Po kapitulacji przebywał początkowo w Stalagu XI A w Altengrabow. Tam zaopiekował się nim poeta, jeniec, Konstanty Ildefons Gałczyński i umieścił w szpitalu obozowym. W grudniu 1944 r. został wywieziony do Stalagu X B w Sandbostel, a następnie do Lubeki. We wszystkich tych obozach współpracował z teatrzykami jenieckimi. Po uwolnieniu z obozu przez wojska amerykańskie (2 maja 1945 r.) zorganizował Czołówkę Artystyczną, prezentującą polską piosenkę i poezję w miejscowościach, w których okresowo zgrupowani byli Polacy. W skład zespołu wchodzili m. in. Zbigniew Krukowski, Czesław Mroczek, Tadeusz Fijewski oraz pianista Wiktor Milewski. Z kolei wyjechał do Anglii. Przez jakiś czas koncertował dla polskich żołnierzy, a następnie złożył egzamin wstępny i został przyjęty na studia do Royal Academy of Dramatical Arts (Królewskiej Akademii Dramatycznej) w Londynie. Przepisy dotyczące wówczas obcokrajowców nie pozwoliły mu kontynuować studiów. Wyjechał do Stanów Zjednoczonych i zamieszkał w Chicago. Od 1953 r. prowadził tam polonijną rozgłośnię radiowo-telewizyjną. W programach prezentował zapraszanych z Polski piosenkarzy, aktorów, naukowców, wyświetlał polskie filmy i nadawał polskie nagrania muzyczne. Popularny Bob Lewandowski był w stałym kontakcie z krajem, do którego przyjeżdżał każdego roku i ściśle współpracował z polskimi instytucjami artystyczno-kulturalnymi^[1].