Kompozytor, skrzypek wirtuoz, dyrygent i pedagog^[1].

Syn Feliksa Lipińskiego, skrzypka i kompozytora zatrudnionego na dworze magnackiej rodziny Potockich. Pierwszym nauczycielem Karola był jego ojciec, który kształci syna w grze na skrzypcach. W 1799 r. rodzina przenosi się do Lwowa, gdzie Karol zostaje członkiem orkiestry prowadzonej przez ojca u hrabiego Adama Starzeńskiego, a z czasem zostaje koncertmistrzem. Około 1810 r. otrzymuje stanowisko pierwszego koncertmistrza orkiestry teatru miejskiego we Lwowie, a dwa lata później kapelmistrza i pełni tę funkcję do 1814 r. Pod koniec 1814 r. wyjeżdża do Wiednia i spotyka się z Louisem Spohrem, niemieckim skrzypkiem i dyrygentem tamtejszej opery. Po powrocie do Lwowa porzuca pracę w teatrze i pracuje nad techniką gry utrzymując się głównie z prywatnych lekcji. Jesienią 1817 r. udaje się na tournée, którego celem jest spotkanie z Paganinim. Obaj wirtuozi występują wspólnie 17 kwietnia 1818 r. w Piacenzy. Paganini proponuje Lipińskiemu wspólne tournée, ale nie dochodzi ono do skutku, gdyż ze względów rodzinnych Karol musi wracać do Lwowa.

W kolejnych latach poszerza swój repertuar i koncertuje w wielu miastach, m.in. w Krzemieńcu, Kamieńcu Podolskim, Krakowie, Wilnie, Poznaniu, Wrocławiu, a także w Berlinie i Kijowie. W 1825 r. udaje się do Moskwy i Petersburga, gdzie zyskuje wielu przyjaciół i wielbicieli swojego talentu. Pod koniec 1827 r. przybywa do Warszawy z występami i w czasie 3-miesięcznego pobytu daje 6 koncertów. Ponownie odwiedza stolicę w 1829 r. i bierze udział w uroczystościach koronacji cara Mikołaja I na króla Polski. Razem z Paganinim gra przy pierwszym pulpicie w warszawskiej katedrze św. Jana.

Pod koniec maja 1835 r. Lipiński wyrusza na Zachód. Koncertuje w Lipsku i Paryżu, gdzie nawiązuje kontakty z Fryderykiem Chopinem. Paryska publiczność z rezerwą przyjmuje Lipińskiego i pomimo wsparcia Chopina skrzypek nie odnosi oczekiwanego sukcesu. Następnie udaje się do Anglii, gdzie koncertuje w Londynie i Manchesterze.

W 1839 r. otrzymuje na dworze w Dreźnie stanowisko koncertmistrza kapeli oraz dyrektora muzyki kościelnej. Coraz rzadziej występuje solowo skupiając się na uprawianiu muzyki kameralnej. W maju 1861 r., zostaje na własną prośbę zwolniony ze służby i przeprowadza się do swojego majątku w Urłowie (obecnie Ukraina). Zakłada tam szkołę muzyczną dla uczniów z biednych rodzin^[2].