Aktor kabaretowy, monologista, parodysta, autor tekstów piosenek i skeczy, piosenkarz. W okresie swej działalności artystycznej mieszkał w Warszawie.

Należał do najbardziej popularnych i lubianych aktorów komediowych żydowsko – polskich teatrzyków rewiowych i kabaretów, takich, jak „Ararat”, „Azazel” etc. Występował w teatrzykach na Muranowie, Woli, Pradze. Gościnnie pojawiał się w innych miastach, przede wszystkim w Łodzi – w teatrach „Era” (na Bałutach) i w „Momusie”.

Szczyt jego powodzenia przypadł na połowę lat trzydziestych. Był angażowany najczęściej na zasadzie kilkumiesięcznego kontraktu i przeważnie sam wypełniał cały program. Jego występy cieszyły się kolosalnym powodzeniem. Wykonywał często parodie znanych przebojów, jak np. Ach, Ludwiko! czy La petite Tonkinoise, opatrzonych aktualnymi, satyrycznymi tekstami. Wcielał się także w postać sympatycznego niedorajdy „Jojne-Karabina”. Dzięki pokaźnej liczbie płyt nagranych dla „Syreny Record”, jego nazwisko było znane również za granicą, wśród emigracji żydowskiej w USA i w Palestynie.

Podczas okupacji hitlerowskiej występował w gettcie warszawskim w teatrzykach i kawiarniach (np. w Bon apetit). Wykonywał na koncertach m.in. tzw. śpiewki żebraków getta, był także chętnie zapraszany na filantropijne imprezy kulturalne. O jego występach informowała gettowa „Gazeta Żydowska”. Prowadził także własny lokal kawiarniano-kabaretowy.

Najprawdopodobniej został zamordowany w Lublinie; być może w obozie na Majdanku^[1].