Śpiewak. Uczeń Witolda Aleksandrowicza. Debiutował w 1898 r. w Teatrze Wielkim, lecz nie zyskał powodzenia i przez kilka następnych lat śpiewał jedynie drugorzędne partie. W 1903 r. wyjechał do Włoch, aby kontynuować studia wokalne. Przez trzy lata występował we Włoszech i w Ameryce Południowej; powrócił do Warszawy i podczas występu w Fauście Charles’a Gounoda (jako Mefisto) odniósł ogromny sukces. Zaangażowano go ponownie do Teatru Wielkiego, gdzie prawie do śmierci zajmował pozycję pierwszego basa.

W latach 1909–1912 nagrał dla „Syreny Record” arie i duety operowe oraz pieśni. Od 1916 r. był głównym reżyserem Opery, potem jej kierownikiem artystycznym. W sumie występował na deskach Opery Warszawskiej przez 15 lat, upamiętniając się szczególnie w Żydówce Jaquesa Halévy’ego (w partii kardynała Brogni), w Strasznym dworze Stanisława Moniuszki (Skołuby), Hugonotach Giacomo Meyerbeera (Marcela), Don Giovannim Wolfganga Amadeusza Mozarta (Leporella), Tristanie i Izoldzie Ryszarda Wagnera (Króla Marka) i in.

Był wysoko cenionym artystą, przede wszystkim dzięki potężnemu, o głębokim brzmieniu głosowi, doskonałemu aktorstwu, wnikliwemu kreowaniu postaci scenicznych i wyrazistej grze. Zmarł tragicznie^[1].