Śpiewaczka, pieśniarka. Po ukończeniu gimnazjum studiowała śpiew solowy u Czesława Zaremby. Ukończyła Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie oraz lwowską Szkołę Dramatyczną. W 1927 r. debiutowała jako solistka w Operze w Teatrze Wielkim we Lwowie w Cyruliku Sewilskim Gioacchino Rossini‘ego (w partii Rozyny). Przez dwa lata występowała we Lwowie, następnie w latach 1928–1930 była primadonną Opery w Poznaniu. W 1930 r. powróciła do Lwowa i śpiewała przez jeden sezon w Operze. Od 1931 r. do wybuchu II wojny światowej była na stałe zaangażowana do Polskiego Radia w Warszawie. Występowała w koncertach prowadzonych przez organizację ruchu muzycznego „Ormuz”. W 1932 r. śpiewała gościnnie w Teatrze Wielkim w Warszawie w partii Gildy w Rigolettcie Giuseppe Verdi‘ego. W 1934 i 1935 r. śpiewała często we Lwowie.

W tym okresie dużo występowała za granicą, odbyła m.in. tournée po Stanach Zjednoczonych (1935 r.), śpiewała w Danii, Niemczech, na Węgrzech i na Łotwie. Gościła również na scenach teatrów operowych całej Polski – w Katowicach, Wilnie, Krakowie i in. W 1939 r. wystąpiła w teatrze rewiowym „Wielka Rewia” w Warszawie. W dorobku miała główne partie sopranowe, m.in. Violetty w Traviacie Giuseppe Verdi’ego, Eudoksji w Żydówce Jaquesa Halévy’ego, Królowej w Hugonotach Giacomo Meyerbeera, Mimi w Cyganerii Giacomo Puccini’ego, Filiny w Mignon Ambrożego Thomasa, Neddy w Pajacach Ruggiera Leoncavalla, Zuzi w Verbum nobile Stanisława Moniuszki.

Od jesieni 1939 r. do czerwca 1941 r. pracowała w radiu lwowskim pod zarządem sowieckim. Po napaści Niemców na ZSRR przeniosła się do Warszawy. Tu śpiewała na koncertach organizowanych przez Radę Główną Opiekuńczą oraz brała udział w koncertach prywatnych. Do wybuchu powstania warszawskiego prowadziła własną klasę śpiewu. Po II wojnie światowej pracowała w Katowicach i Krakowie. Dokonała nagrań płytowych dla katowickiej wytwórni „Gong” (przed wojną nagrała także serię płyt „Orpheon”, zrealizowaną przez firmę Bronisława Rudzkiego w Warszawie). Występowała także w licznych koncertach w radiu; wielokrotnie uczestniczyła w programach radiowych pt. Sylwetki współczesnych kompozytorów polskich.

Od 1945 r. pracowała na stanowisku profesora śpiewu solowego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. W okresie międzywojennym była jedną z najwybitniejszych polskich śpiewaczek operowych, jej występy sceniczne i radiowe cieszyły się olbrzymim powodzeniem. Dwukrotnie wychodziła za mąż – w 1910 r. poślubiła Józefa Szlemińskiego, właściciela firmy naftowej „Rekord” w Borysławiu, zaś w 1944 r. Czesława Zarembę, profesora śpiewu^[1].