Szlemińska, Aniela

Zgłoszenie do artykułu: Szlemińska, Aniela

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Szlemińska, Aniela

Data urodzenia:

12 lutego 1899

Miejsce urodzenia:

Winnica na Podolu

Data śmierci:

3 kwietnia 1964

Miejsce śmierci:

Kraków

Informacje

Śpiewaczka, pieśniarka. Po ukończeniu gimnazjum studiowała śpiew solowy u Czesława Zaremby. Ukończyła Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie oraz lwowską Szkołę Dramatyczną. W 1927 r. debiutowała jako solistka w Operze w Teatrze Wielkim we Lwowie w Cyruliku Sewilskim Gioacchino Rossini‘ego (w partii Rozyny). Przez dwa lata występowała we Lwowie, następnie w latach 1928–1930 była primadonną Opery w Poznaniu. W 1930 r. powróciła do Lwowa i śpiewała przez jeden sezon w Operze. Od 1931 r. do wybuchu II wojny światowej była na stałe zaangażowana do Polskiego Radia w Warszawie. Występowała w koncertach prowadzonych przez organizację ruchu muzycznego „Ormuz”. W 1932 r. śpiewała gościnnie w Teatrze Wielkim w Warszawie w partii Gildy w Rigolettcie Giuseppe Verdi‘ego. W 1934 i 1935 r. śpiewała często we Lwowie.

W tym okresie dużo występowała za granicą, odbyła m.in. tournée po Stanach Zjednoczonych (1935 r.), śpiewała w Danii, Niemczech, na Węgrzech i na Łotwie. Gościła również na scenach teatrów operowych całej Polski – w Katowicach, Wilnie, Krakowie i in. W 1939 r. wystąpiła w teatrze rewiowym „Wielka Rewia” w Warszawie. W dorobku miała główne partie sopranowe, m.in. Violetty w Traviacie Giuseppe Verdi’ego, Eudoksji w Żydówce Jaquesa Halévy’ego, Królowej w Hugonotach Giacomo Meyerbeera, Mimi w Cyganerii Giacomo Puccini’ego, Filiny w Mignon Ambrożego Thomasa, Neddy w Pajacach Ruggiera Leoncavalla, Zuzi w Verbum nobile Stanisława Moniuszki.

Od jesieni 1939 r. do czerwca 1941 r. pracowała w radiu lwowskim pod zarządem sowieckim. Po napaści Niemców na ZSRR przeniosła się do Warszawy. Tu śpiewała na koncertach organizowanych przez Radę Główną Opiekuńczą oraz brała udział w koncertach prywatnych. Do wybuchu powstania warszawskiego prowadziła własną klasę śpiewu. Po II wojnie światowej pracowała w Katowicach i Krakowie. Dokonała nagrań płytowych dla katowickiej wytwórni „Gong” (przed wojną nagrała także serię płyt „Orpheon”, zrealizowaną przez firmę Bronisława Rudzkiego w Warszawie). Występowała także w licznych koncertach w radiu; wielokrotnie uczestniczyła w programach radiowych pt. Sylwetki współczesnych kompozytorów polskich.

Od 1945 r. pracowała na stanowisku profesora śpiewu solowego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. W okresie międzywojennym była jedną z najwybitniejszych polskich śpiewaczek operowych, jej występy sceniczne i radiowe cieszyły się olbrzymim powodzeniem. Dwukrotnie wychodziła za mąż – w 1910 r. poślubiła Józefa Szlemińskiego, właściciela firmy naftowej „Rekord” w Borysławiu, zaś w 1944 r. Czesława Zarembę, profesora śpiewu[1].

Bibliografia