Saksofonista tenorowy i skrzypek. Studiował na Wydziale Medycyny Sportowej Uniwersytetu Jagiellońskiego. W dzieciństwie uczył się gry na skrzypcach. W czasie okupacji nauczył się samodzielnie grać na saksofonie. Grał również na klarnecie. W czasie studiów współpracował z grupą muzyków związanych z krakowskim „Jazz Club YMCA”. W 1952 r. założył własny zespół, z którym koncertował w lokalach gastronomicznych Krynicy, Szklarskiej Poręby, Cieplic i Wrocławia.

W 1954 r. przeniósł się do Warszawy. Gra ze swoim Septetem w m. in. hotelu „Polonia”, a ponadto w „Czerwonej Oberży”, w K.S. „Polonia”. W tym okresie po raz pierwszy pojawia się hasło: „Jan Walasek – Złoty Saksofon Warszawy”. Autorem tego określenia, które przylgnęło do niego na zawsze, był ówczesny organizator występów Ryszard Maniecki. Z własnym kwintetem lub sekstetem brał udział w pierwszych oficjalnych koncertach jazzowych, organizowanych przez Leopolda Tyrmanda, m.in. w Turnieju jazzu, Jam Session nr 1, Studio ’55 i Seansie z powidłami. W latach 1955–1956 współpracował z orkiestrą Błękitny Jazz Ryszarda Damrosza i zespołem Zygmunta Wicharego.

W 1956 r. utworzył przy Stołecznej Estradzie Jan Walasek Big Band, z którym występował w kraju oraz w ZSRR i na Węgrzech. W latach 1958–1980 z własnymi zespołami i solistką Carmen Moreno (prywatnie żona Walaska) występował w klubach w Norwegii, Finlandii i Szwecji oraz na amerykańskich statkach pasażerskich.

Wraca do kraju w 1981 r. Polskiej publiczności przypomniał się na koncercie z okazji 30-tej rocznicy I Międzynarodowego Festiwalu Jazzowego w Sopocie i w koncercie Cicha woda na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’89. Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 190 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego)^{[1], [2]}.