W 1931 r. zdał maturę w gimnazjum humanistycznym w Częstochowie i wyjechał do Warszawy na studia. Ukończył Wydział Polonistyczny. Podczas kampanii wrześniowej brał udział w obronie Modlina jako dowódca plutonu w 13 pułku piechoty. W październiku 1939 r. został zaprzysiężony w Służbie Zwycięstwu Polski i od tej pory poświęcił się głównie działalności konspiracyjnej. Ponieważ z zawodu był dziennikarzem, skierowano go do pracy propagandowej. Od marca 1941 r. w ramach akcji „N” redagował podziemne pisma dywersyjne w języku niemieckim „Der Soldat” i „Der Frontkämpfer”. W maju 1942 r. wszedł w skład komendy Wydziału Propagandy MOB, kryptonim „Rój”, przy Komendzie Głównej Armii Krajowej. W 1943 r. pod inicjałami J. S. ukazała się drukiem broszura jego pióra pt. Prasa i wydawnictwa nieperiodyczne jako środek propagandy wojennej. Podczas Powstania pełnił funkcję zastępcy Wydziału Propagandy „Rój”, organizując pracę powstańczych komórek filmowych i radiostacji „Błyskawica”. Z jego inicjatywy wydano gazetę „Warszawa walczy”, której pierwszy numer „na przekór całemu światu” ukazał się w nocy z 1 na 2 sierpnia 1944 r. Po upadku powstania przebywał w oflagach Lamsdorf i Gross Born II D. Po wyzwoleniu przez kilka lat pracował w Ministerstwie Informacji i Propagandy, następnie wrócił do pracy dziennikarskiej. Był czynnym działaczem SDP i władz naczelnych ZBoWiD. W 1972 r. ukazała się pod redakcją Haliny Auderskiej i Zygmunta Ziółka pierwsza praca zbiorowa na temat akowskiej dywersyjnej działalności wśród hitlerowców pt. Akcja „N”. Pisanie w latach wojny piosenek żołnierskich oraz powstańczych uważał wyłącznie za obowiązek służbowy, a także za jedną z form działalności propagandowej^[1].