Znów mija ta godzina


co mosty przypomina


prawdziwe jak powietrza stal


lecz każdej stali twardość –


nad marnościami marność –


i dni młodości będzie żal

Odwieczne ma ten świat tła


więc misjonarze światła


potrzebni nocą są, lecz w dzień –


jedyny nasz obrońca


przed dyktaturą słońca –


niezastąpiony bywa cień

Powiada kaznodzieja


że w tym jest też nadzieja –


w klepsydrze pył się zmienia w pył


jest teraz to, co było


co będzie – już się śniło


dni, noce – do utraty sił

Dwa filary, dwie przepaście


jedenasta jedenaście


siebie sobie wyobraźcie


i uwierzcie Eklezjaście


w dość surowy ton

Znów mija ta godzina


co mosty przypomina


prawdziwe jak powietrza stal


lecz każdej stali twardość –


nad marnościami marność –


i dni młodości –


i dni młodości będzie żal

Na zegarze mija właśnie
jedenasta jedenaście

Dwa filary, dwie przepaście

Jedenasta jedenaście

Światła jeszcze mi nie gaście.^[2]