Kiedyś dadzą ci karabin, każą równo stać

kiedyś każą załadować, potem oddać strzał

siłą wpędzą do okopu, w błoto wbiją twarz

później padnie rozkaz „umrzyj!” i skończy się czas

rozkaz, rozkaz idziemy ze śpiewem

rozkaz, rozkaz a sztandar powiewa

nasz

tamten frajer z drugiej strony to odwieczny wróg

rozkaz padł, rzucasz granat, on już jest bez nóg

miał 20 lat jak ty i chciał rzucić też

ty dostaniesz wielki order, z niego tryska krew

rozkaz, rozkaz idziemy ze śpiewem

rozkaz, rozkaz a sztandar powiewa

nasz

deszcze niespokojne potargały sad,

a my na tej wojnie ładnych parę lat.

Do domu wrócimy, w piecu napalimy,

nakarmimy Szarika, a potem Gustlika...^[2]