Pierwszego maja, pierwszego maja

Płoną kokardki, huczy nasz śpiew.

Pierwszego maja, pierwszego maja

Rwie się przez kraty na wolność zew.

/Pieśni stal płynie w dal,

Rozwarły się drzwi,

Lecz śpiew nasz dalej brzmi./bis

Wpadła ich zgraja – przekleństwa i ryk,

Krew, szarpanina i bicie, i krzyk:

„Baczność, w dwuszereg nie ruszać się stać.

Idzie naczalstwo, taka wasza mać”.

Za te śpiewy i okrzyki,

Za kokardek zwyczaj dziki

Wszystkie będą ukarane

Odebraniem ulg.

Zabraliśmy wam kajety,

Weźmiem książki i gazety,

Kraty wstawim na widzenie –

Ordnung musi być.

A za dalsze niesłuchanie

Będą kary i przebranie

W kryminalny mundur stary,

Siedmiodniowy karc.”

Przez dzień cały lśnią kokardki,

Choć po trzykroć zdarte,

Delegatkę nam zabrali,

Walka trwa zażarta./bis

Wróci nasza delegatka,

Faszystowskie dranie.

Zaczekajcie, wnet sprawimy

Wam porządne lanie./bis^[1]