Można zapytać dużo czy mało

Można powiedzieć co padło lub wstało

Zobaczyć powoli co ciągnie w dół

I myśleć bez końca co dzieli na pół

Barany osły tchórze zające

Cieszą się bo dwa tysiące

Już po tysiącu Piast łapał Piasta

Wyłupiał oczy i mówił basta

Nikt nie był jednak do końca szczery

I stąd następny tysiąc lat ery

Barany osły tchórze zające

Cieszą się bo dwa tysiące

Co dalej – dusza myśli w duchu

Już nalej – grają kiszki w brzuchu

Żeby zaćmione zobaczyć słońce

Pisze – najlepiej spożyć przed końcem

Ja przecież także wstaję jak co dzień

A rzeczy dzieją się mimochodem

Gdyby tak naprzód znać jaki finał

To nikt by tańca nie rozpoczynał

Barany osły tchórze zające

Cieszą się bo dwa tysiące^[2]