Dwadzieścia cztery smutki

to zwykła nasza doba.

I dzień jest nie za krotki,

i noc się nam podoba.

Deszcz pada nieustanny

i nudny, i nużący,

za oknem chodzą panny

smucące się niechcący

(niechcący...)

Za oknem wieczór spływa

po dachach i po rynnach,

i ciemność odpoczywa

bezpieczna i bezczynna.

Dwadzieścia cztery smutki...

Usiądę sam za stołem,

zamyślę się wieczyście

o życiu niewesołym,

przez które ze mną szliście.

O naszym domu niskim

i o wysokim niebie,

o wszystkich i o wszystkim –

i za was, i za siebie.

Dwadzieścia cztery smutki...^[2]