Garstka was była szalonych junaków,

Gdyście granice przeszli w owym dniu,

Krzyżami wież swych błogosławił Kraków

Cudne ziszczenie marzonego snu:

Gromadę orląt, co przy szablic chrzęście

Przysięgła zginąć na Ojczyzny szczęście!

Chociaż czyhały na was armie cara,

Chociaż wam zgubę poprzysięgał czart,

Wiodła was miłość, nadzieja i wiara,

Nerwy ze stali i żołnierski hart,

I jedno Imię, co czar ma nadludzki,

I dla żołnierza baśnią jest: „Piłsudski”.

Każdy z was przeszedł życia mozół twardy

I krwawił dawno od serdecznych ran,

A więc z wyrazem żołnierskiej pogardy

Szliście na szaniec i w śmiertelny tan,

Pierś nadstawiając na grot, co zawarczy,

Gotowi wrócić z tarczą lub na tarczy.

Dziś, – jaka słodka za trudy nagroda!

Oto grobowca odwalony głaz,

Hej! Zmartwychwstała potężna i młoda

Polska – w uroku najcudniejszych kras

I wieńczy sama zielenią wawrzynów

Kochaną głowę najlepszego z synów.^[1]