A czemuż mój Jezus tak ubogo leży,

ani po królewsku, ni w drogiej odzieży?

Znać dla tego, by grzesznika, czartowskiego niewolnika,

od piekła wybawił, przez ubóstwo zbawił.

Czemuż nie w pałacach rodzi się Dziecina?

Wszak świat, niebo, ziemia Jego jest dziedzina.

Ale w stajence ubogiej, na sianeczku w ten mróz srogi;

w kamiennym żłobeczku, zimno Paniąteczku.

Czemuż nie w bogatej pościeli królewskiej,

nie pod pawilonem leży Pan niebieski?

Pajęczyna pawilonem, by każdy człek był zbawionym

od nałogu złego, Bogu obmierzłego.

A cóż za dworzany ma miłe Dzieciątko?

Syn Ojca wiecznego, małe Pacholątko?

Osieł z wołem to dworzany, zważ człeku Pana nad Pany,

bydlęta Mu służą, jak Bogu posłużą.

A ty Mu służysz, żałość Mu zadajesz,

gdy za Jego dobroć czartu się oddajesz:

porzuć twoje złe nałogi, Jezusowi łzy na nogi

wylewaj serdecznie, będziesz żył z Nim wiecznie.^[1]