Był z niego przecież

Chłop na schwał,

Z życiem radził sobie jak nikt,

Miał zawsze wszystko

To, co chciał,

W żywe oczy z losu kpił.

Nie wszedł mu w drogę,

Kto go znał,

Taki to już z niego był chwat,

Gdy chwytał kielich –

– Pił do dna,

Aż tu przepadł po nim ślad.

Taki był, że szkoda słów,

Taki był...

A fart miał – za dwóch,

Taki był,

Och, taki był!

Co z nim się stało?

Któż to wie –

– Różnie mówią o tym, to fakt.

A przecież gdyby

Nie ten pech,

Byłby wolny jak ten ptak...

To przez tę małą

Z vis a vis,

Z której kiedyś śmiał się jak mógł,

A miała taki

Wdzięk i szyk,

Że się znalazł u jej stóp...

Taki był, że szkoda słów...

Był z niego przecież

Chłop na schwał,

Z życiem radził sobie jak nikt,

Miał zawsze wszystko

To, co chciał,

W żywe oczy z losem kpił.^[1]