Kiedy ptaki kołują pod niebem,

kiedy zboża pochyla wiatr,

pójdźmy wtedy przed siebie,

dokąd słońce powiedzie,

pójdźmy razem przez piękny ten świat.

A radości będzie tyle,

ile świerszczy w polu gra.

A radości będzie tyle,

ile łąka liczy traw.

Jak maleńkie dwa motyle

siądźmy razem w dłoni dłoń,

/a radości będzie tyle,

ile ziół rozdaje woń./bis

Kiedy słońce ukrywa się w niebie,

spacer w deszczu niemiły ci,

gdy ulice wciąż mokną,

patrzmy wtedy przez okno,

biegnąc w myślach, gdzie lato już śpi.

A radości będzie tyle,

ile było kwiatów, łąk.

A radości będzie tyle,

ile jej zechcemy wziąć.

Wrócą wszystkie jasne chwile,

polne maki, świerszczy chór

/i radości będzie tyle,

jakby słońce wyszło z chmur./bis^[1]