A wygnał Jasienio

bonika na potraw.

j zaczął sobie

dziewczynę namawiać.

J zaczął namawiać

i zaczął jej prosić,

nabierz że Marysin

śrebra złota dosyć.

Matuli fortuna

w komorze nie tknięta,

u mojej matuli

komora zamknięta.

J zawędrowali

Trzy mile z wieczora:

wróć że się Marysin

do swej matki dwora.

U mojej matuli

zielone podowoje

wróć wasię Jasiulu

wróć wa się oboje.

J zawędrowali

na bite gościeńce

zdejmaj Marysieńku

te złote pierścieńce.

J zawędrowali

do zimnego zdroju

rozbieraj się Maryś

z Francuzkiego stroju.

J zawadził jej się

warkoczyk na kole,

wziął Jasio toporka

przecął go na dwoje.

J wzieła się sama

i jęła się koła

– ratuj mnie Jasiulu

ty pociecho moja.

Na to bym cię wrzucił

aby cię ratować

a musiałbym ci ja

dunajek zgruntować.

Nadobna Kasieńka

już do dna gruntuje,

niechaj że cię teraz

zdroik wyratuje.^[1]