Ach, czemu ziemię polską niemiecki depcze but,

Ach, dokąd nasze dzieci zabijać będzie wróg?

/Jak długo tej niewoli, jak długo naszych łez?

Obozów i Majdanków, ach, kiedyż kajdan kres?/bis

Więc stoimy już w szeregach naszych podziemnych sił,

Nie szczędzimy swego życia, młodości ani krwi.

/Walczyć będziemy wiernie, do ostatniego tchu!

Wrócimy jak zwycięzcy albo legniemy tu./bis

Las będzie nam ostoją, schronieniem w czasie walk,

Będziemy nękać wroga bez odpoczynku, snu.

/Nie stanie na przeszkodzie nam Niemiec ani strach,

Bo „Ta, co nie zginęła” nam rodzi się we snach./bis

Choć Niemców jest aż tyle, my nie cofniemy się,

Zwyciężym lub zginiemy, ale nie damy się.

/Podziemni my żołnierze, nam twierdzą każdy próg,

Wygnamy okupanta, oswobodzimy lud./bis^[1]