Ach, tam pod lasem na zielonej łące

Leży zraniony żołnierz nasz.

Ach, mój żołnierzu, coż ty zawojował,

Że dla swego serca kuli nie żałował.

Przyszła do niego sama matka jego,

Chodzi i płacze, bo żałuje jego.

Oj, synie, synie, coż ty zawojował,

Że dla swego serca kuli nie żałował.

Przyszła do niego sama siostra jego,

Chodzi i płacze, bo żałuje jego.

Oj, bracie...

Przyszedł do niego sam ojciec jego,

Chodzi i płacze, bo żałuje jego.

Oj, synie...

Przyszedł do niego i braciszek jego,

Chodzi i płacze, bo żałuje jego.

Oj, bracie...

Przyszła do niego sama luba jego,

Chodzi i płacze, bo żałuje jego.

Oj, luby...^[1]