Minął sierpień, minął wrzesień.

Znów październik i ta jesień

Rozpostarła melancholii mglisty woal.

Nie żałuję letnich dzionków,

Róż, poziomek i skowronków.

Lecz jednego, jedynego jest mi żal.

Addio, pomidory!

Addio, ulubione

Słoneczka zachodzące

Za mój zimowy stół!

Nadchodzą znów wieczory

Sałatki nie jedzonej,

Tęsknoty dojmującej

l łzy przełkniętej wpół.

To cóż, że jeść ja będę zupy i tomaty,

Gdy pomnę wciąż wasz świeży miąższ

W te witaminy przebogaty.

Addio, pomidory!

Addio, utracone!

Przez długie złe miesiące

Wasz zapach będę czuła.

Owszem była i dziewczyna,

l miłości pajęczyna,

Co oplotła drżący dwukwiat naszych ciał.

Porwał dziewczę zdrady poryw

l zabrała pomidory

Te ostatnie com schowane przed nią miał.

Addio, pomidory!

Addio, ulubione

Słoneczka zachodzące

Za mój zimowy stół!

Nadchodzą znów wieczory

Sałatki nie jedzonej,

Tęsknoty dojmującej

l łzy przełkniętej wpół.

To cóż, że jeść ja będę zupy i tomaty,

Gdy pomnę wciąż wasz świeży miąższ

W te witaminy przebogaty.

Addio, pomidory!

Addio, utracone!

Przez długie złe miesiące

Wasz zapach będę czuła.^[1]