Świeże koleiny

poorały śnieg do krwi

nie ma Albertyny

zostawiła tylko list

i w przedpokoju w półmroku

gdzie lustro patrzy mi w twarz

z koperty wypadł na podłogę

żółty płatek głogu

suchy płatek głogu

kruchy płatek głogu

gdy zakwitną głogi

i nie będzie innych spraw

gdy zakwitną głogi

Albertyna stanie w drzwiach

zabierze z rąk mych kieliszek

i zaprowadzi mnie tam

gdzie za parkanem

w sennej ciszy

głogi się kołyszą

głogi się kołyszą

głogi się kołyszą

lata dni godziny

w supeł mi zawiązał czas

nie ma Albertyny

nigdy już nie stanie w drzwiach

zakwitające dziewczyny

po chwili mają sto lat

ich cienie tańczą tam gdzie w ciszy

głogi się kołyszą

głogi się kołyszą

głogi się kołyszą^[1]