Nie mów nic, no bo co można rzec w takiej chwili,

nie mów, że wrócisz tu, że odchodzisz na dni tylko kilka.

Wyjdź ot jak gdyby nic, jakbyś szła kupić chleb do sklepiku, Anno,

nie mów nic, proszę cię, nie mów: kiedyś wrócę tu.

Chyba, że głos drzew i ptaków

nasze dawne noce przypomni ci

Chyba, że twym oczom blasku

słońce doda – wtedy wróć.

Gdy obdarowałaś mnie naszyjnikiem twoich rąk

stałem się najbogatszym z ludzi.

Gdy wstępowaliśmy na schody, aby było ci miękko iść,

kładłem pod twoje stopy poduszki dłoni,

za poręcz miałaś moje ramiona.

Mówiłaś kocham i stawało się okno prosto w słońce.

Teraz krzyczę „kocham” i wschodzi słońce bez promieni.

Anno!

Nie mów nic, proszę cię, nie mów: kiedyś wrócę tu.

Dokąd Anno? Wracaj Anno!

Echo, Anno, odpowiada mi.

Powiedz Anno, jak odnaleźć

słowa „kocham” sens i treść.^[2]