Antyk z Maniu na huśtaniu

bałakali u kuchaniu,

Oj, diridiri, ojojoj,

ruchaj, ruchaj, uhaj, dana,

oj, diridiri, ojojoj,

ruchaj, ruchaj, ta joj.

Raz przycionga, raz udpycha,

bidna Mańka ledwi dycha.

Oj, diridiri, ojojoj,

ruchaj, ruchaj, uhaj, dana,

oj, diridiri, ojojoj,

ruchaj, ruchaj, ta joj.

Wtem huśtawka si urwała,

Mańka w krzaki puliciała.

Oj, diridiri, ojojoj,

ruchaj, ruchaj, uhaj, dana,

oj, diridiri, ojojoj,

ruchaj, ruchaj, ta joj.

On si strażni wyrżnuł w maćka,

aż si cały w błoci spaćkał.

Oj, diridiri, ojojoj,

ruchaj, ruchaj, uhaj, dana,

oj, diridiri, ojojoj,

ruchaj, ruchaj, ta joj.

Ona kiecki sy pudarła,

mału z strachu ni umarła.

Oj, diridiri, ojojoj,

ruchaj, ruchaj, uhaj, dana,

oj, diridiri, ojojoj,

ruchaj, ruchaj, ta joj.

A gdy w krzakach tak jenczeli,

on jij prawił cyrygieli.

Oj, diridiri, ojojoj,

ruchaj, ruchaj, uhaj, dana,

oj, diridiri, ojojoj,

ruchaj, ruchaj, ta joj.^[1]