Boże mój, melodia ta o, jakież chwile przypomina,

Jak rozżarza w piersi krew!

Mój ojciec w kole rodzinnem naszem mnie lub Zbigniewa,

Starszego syna, ucząc drewnianym władać pałaszem,

Tak często nucił ten uroczy śpiew!

Słyszę tę piosenkę z dziecięcych wspomnień echem,

Jak płynie z piersi ojca do niebiańskich stref!

Widzę jak matka z anielskim swym uśmiechem,

Strzeże synów, swoich synów igrających w cieniu drzew...

Słyszę, jak rodzic tę pieść swobodnie nuci,

Gdy w świętej powinności żegna chatę swą,

Słyszę, jak matka, niepewna czy on wróci,

Wzywa Boga, wzywa Boga, by w nieszczęściu bronił go.

Matko moja miła!

Gdyś nas osierociła,

Po twym zgonie, w ojca łonie

Skonał ten serdeczny śpiew,

Serdeczny śpiew.^[2]