Cóż to za żołnierze

idą przez Hanoi,

że im karabiny

lud kwiatami stroi?

Że im hełmy mai,

że im czoła wieńczy...

Cóż to za żołnierze

idą w kwiatów tęczy?

Że ulica płacze,

a te łzy jak róże,

że armaty w dole,

a gołębie w górze...

  Gdzie wejdą,

  tam i chleb, i kwiat,

  i święto jest na co dzień...

  /To armia ludowa,

  to armia ludowa w pochodzie./bis

Cóż to za żołnierze

do Hanoi weszli?

Ciepły wiatr przed nimi,

a za nimi pieśni...

A za nimi wiosna

w złocie i zieleni,

a żołnierze ci są

szarzy, zakurzeni.

Bój ich zahartował,

długi marsz uznoił.

Cóż to za żołnierze

weszli do Hanoi?

  Gdzie wejdą...

Szli przez Lublin kiedyś

chłopcy tacy sami,

lud im karabiny

przystrajał makami.

Szli przez Złotą Pragę,

do Pekinu weszli,

ciepły wiatr przed nimi,

a za nimi pieśni.

Drogi ich żołnierskie

lud kwiatami mościł,

a nad nimi sztandar

sławy i wolności.

  Gdzie wejdą...^[1]