Silnik wydudnił dziwny ton,

śmigło nagle zastygło,

pan Benek strasznie zbladł,

a potem nagle zawirował świat.

A było tak:

Znajomy z Niemiec bardzo, bardzo chciał

zobaczyć z góry Warmię i Mazury.

Pan Benek się namówić dał,

a doświadczenie miał jak mało który.

Weźmiemy jeszcze moją ciotkę i – powiedział –

dzieciaki brata z przodu się posadzi.

Trzeba się upchać, żeby domknąć drzwi,

będziemy w górze dam poprowadzić.

Awionetka, awionetka, jaka zwinna, jaka lekka.

Ja kaleka, ty kaleka, bo nas niosła awionetka.

Stalowy ptak wolno wyniósł nas

ponad kominy fabryki opon.

I wtedy ciotka podniosła wrzask,

w życiu nie była przecież tak wysoko.

Znajomy z Niemiec nad jezioro chciał

polecieć, skręcić kilka ujęć.

Pan Benek Karolkowi dał drążek,

– niech chłopak popilotuje.

Awionetka, awionetka,

jaka zwinna, jaka lekka…

Co było dalej, chyba każdy wie.

Biegu wydarzeń domyślacie się sami,

gdy w jednej chwili jak w koszmarnym śnie

niebo się z Ziemią zamieniło miejscami.

Znajomy z Niemiec szepnął: „O mein Gott!”

Ciotka ugryzła w ucho pana Benka.

Pamiętam koszący lot, a potem –

noga, ręka, głowa, głowa, noga, noga, ręka

Awionetka, awionetka,

tu półbucik, tam saszetka,

okulary, bransoletka

– rozrzut na pół kilometra.

W finale, na sygnale w ulic gąszcz

powiozła nas karetka pogotowia.

Kierowca jak rajdowiec przyspieszał wciąż,

z pedału gazu nogi nie zdejmował.

Parę skrzyżowań, potem zakręt o-

drobinę chyba za ostry.

Pisk opon, tłuczone szkło

i nagle pod sufitem nogi siostry.

To karetka, to karetka, jaka zrywna, jaka lekka

ja kaleka, ty kaleka, bo nas wiozła też karetka.

Awionetka, awionetka, jaka zwinna, jaka lekka.

Ja kaleka, ty kaleka, bo nas niosła awionetka.^[1]