Ku Ojczyźnie kierując swój wzrok

Ciągle naprzód i naprzód się rwiemy

I nie ścichnie żołnierski nasz krok,

Aż dojdziemy, dojdziemy, dojdziemy.

Poprzez śniegi, przez błota, przez piach,

Poprzez miasta, gdzie nikt nas nie czeka,

/Dziwną drogą, co ginie w mgłach,

Raz tak bliska, to znów daleka./bis

Już nie wiele na świecie tych dróg

Nie znaczonych naszymi śladami,

Krwawe maki nam kwitną spod nóg,

Białe krzyże wyrosły za nami.

I choć krok się utrudził, a głos

Próżno woła do swoich zdaleka,

/My idziemy, by przemóc zły los

Pełni wiary w zwycięstwo Człowieka./bis

Ku Ojczyźnie kierując swój wzrok

Ciągle naprzód i naprzód się rwiemy

I nie scichnie żotnierski nasz krok

Aż dojdziemy, dojdziemy, dojdziemy!

Każdy dzień nowy niesie nam trud,

Nowa piosenka na ustach dojrzewa.

/Wśród dalekich nieznanych mu dróg

Idzie żołnierz do Polski i śpiewa!/bis^[1]