Postarzał się car ojczulek, postarzał.

Już nawet gołąbka własnymi rękami nie mógł zadusić.

Siedział na tronie złoty i zimny.

Tylko broda mu rosła do podłogi i niżej.

Rządził wtedy kto inny, nie wiadomo kto.

Ciekawy lud zaglądał do pałacu przez okno,

ale Kriwonosow zasłonił okna szubienicami.

Więc tylko wisielcy widzieli co nieco.

W końcu umarł car ojczulek na dobre.

Dzwony biły, ale ciała nie wynoszono. Przyrósł car do tronu.

Nogi tronowe pomieszały się z nogami carskimi.

Ręka wrosła w poręcz.

Nie można go było oderwać.

A zakopać cara ze złotym tronem – żal^[2]