U Senatora wielki bal

Tańczą wszyscy i znają się wszyscy

Jest już ponad tysiąc par

Pięknie gra znajoma melodia

Na sali od nas jest tu trzech – Łysy, ja i Anka

Mamy ukrytą dobrze broń

I zaciśnięte gardła

My nie mówimy nic

My nie mówimy nic

Ogromnie tłuste panie

Tasują panom posłom

Nikt do powiedzenia nie ma tu nic

Choć wszyscy krzyczą głośno

O nas zapomniała historia

Po imieniu nam woła bieda

Choć już sprzedaliśmy wszystko

Co można było sprzedać

My nie mówimy nic

My nie mówimy nic

Już nawet sam pan prezes wlazł na stół

Nie milkną brawa i toasty

Ostro popili sobie kumple z podziemia

Ściągają bohaterów maski

Wiemy dobrze o co toczy się gra

I wzrokiem szukamy się częściej

Powoli zbliża się nasz czas

Coraz mocniej swędzą ręce

My nie mówimy nic

My nie mówimy nic

U Senatora kończy się bal

Stygnie szampańska kamasutra

Z gardeł za haftem leci haft

Cuchną przepocone futra

Na sali od nas jest tu trzech – Łysy, ja i Anka

Każdy z nas w ręku trzyma nóż

Ślinią się poderżnięte gardła

My nie mówimy nic

My nie mówimy nic^[2]