Dawnemi czasy we grodzie Legnicy

Żył rycerz Dreptak, okaz pijanicy;

Zbroi nie naszał, pohańców nie bijał,

Jeno popijał.

Właśnie w tym czasie na Polskę był natarł

Nader ohydny i krwiożerczy Tatar

I dotarł aże pod legnickie pole;

Ja cię przepraszam...

Przeciw najeźdźcom ruszył rycerz możny

I wódz roztropny, kneź Henryk Pobożny,

A przy nim Dreptak zalany na trupa,

Aże w nim chlupa.

Wtem się wzdrygnęli on i jego wałach,

Bo wokół okrzyk zabrzmiał: – Ałłach, Ałłach!

I zewsząd natarł był Tatarzyn skośny

Żółty a sprośny!

Zatrząsł się Dreptak, wybił z butli korek,

Zasadził flaszkę w przyłbiczny otworek

I aby nerwy trochę ustatkować

Zaczął tankować.

Nagle się zdało nieszczęsnej ofierze

Że jakieś straszne spogląda nań zwierzę,

Zawrzasnął przeto w średniowiecznej mowie:

– Chodu panowie!

Pierzcha rycerstwo, pęka szyk stalowy,

Henryk Pobożny już leży bez głowy,

Z wszystkich rycerzy nie wiem czy i stówka

Uszła do Lwówka.

Wiodą Dreptaka w kajdanach do grodu:

– To ten skubaniec pierwszy krzyknął „chodu!”

Pewno dywersant, szpion, albo i zdrajca!

Obciąć mu głowę!

Nieszczęsny Dreptak ze strachu się wije:

– Niech mnie szlag trafi, widziałem bestyję!

– Jaką? Tygrysa, smoka, bazyliszkę?

– Nie! Białą myszkę!

Zagrzmiała śmiechem kresowa stanica:

– Jakże go karać, gdy to pijanica?

Ot, kopnąć w tyłek, wytargać za pirze

I won za dźwirze!

Morał tu widać jasno jak na dłoni:

Bohater zginie, świnia się uchroni!

Czemże być lepiej: żyjącym prosięciem

Czy martwym księciem?

Ja żadnej rady dawać tu nie mogę;

Musisz słuchaczu sam wybrać swą drogę,

Najgorzej wszakoż, licz się z tą opinią,

Być martwą świnią!^[1]