Z kołnierzami do góry

Budząc postrach wśród bliźnich

Późną nocą się włóczą

Niekochani mężczyźni

Gwiżdżąc bluesa przez zęby

Snują się ulicami

Nie wracają do domu

Może nie chcą nie chcą być sami

W nocnych knajpach im w uszy

Tłoczą jazz saksofony

Strip–tease w oczy ich kusi

Pięknem nie–nie–nienasyconym

Z papierosów się wokół

Kręci dym siwomglisty

I w oparach swych skrywa

Byt ich wciąż–nieparzysty

Niekochanym mężczyznom

Błyszczą oczy wilgotne

Gdy nad szkłem pochylają

Swoje serca samotne

Choć nie wierzą w kabałę

Czasem sobie powróżą:

Mieli szczęścia za mało,

Czy też może–za dużo?

Chociaż wrócą nad ranem

Nikt się na nich nie skrzywi:

Nieszczęśliwi mężczyźni

Albo właśnie–szczęśliwi?

Nieszczęśliwi mężczyźni

Albo właśnie–szczęśliwi?^[2]