W pobliżu źródła umieram z pragnienia

Pałam płomieniem, zębem o ząb dzwonię

Kraj mój w daleką krainę się zmienia

Marznę przy ogniu, który obok płonie

Jak robak goły, jak starosta w domie

I bez nadziei, a przez łzy się śmieję

Pociecha w głębi rozpaczy widnieje

Raduję się, choć rozkosz moja licha

Silny, choć władza ni los mnie nie grzeje

Ja, przygarnięty, choć każdy odpycha

Nic mi pewniejsze nie jest od wątpienia

Ciemne to tylko, co światłością płonie

Nie wątpię, prócz o rzeczy bez wątpienia

Pewnikiem staje się co traf przywionie

I wszystko tracę co popadnie w dłonie

„Boże, daj dobrą noc” mówię, gdy dnieje

Leżąc na wznak przed upadkiem truchleję

Choć grosza nie mam, rozpiera mnie pycha

Na spadek czekam, choć nie mam nadziei

Ja, przygarnięty, choć każdy odpycha

Beztroski, chociaż pożądałem mienia

Dziś byle czym się kontentując stronię

Druhem mi ten, co zadał mi cierpienia

I prawdomówny ten, co kłamstwem zionie

Bratem mi ten jest, któremu nie bronię

Twierdzić, że jako orzeł kruk bieleje

Szkodnik mi niesie pomoc i nadzieję

Prawda i kłamstwo rzecz jednako licha

Wszystko zrozumiem, wszystko w proch rozwieję

Ja, przygarnięty, choć każdy odpycha

Książę łaskawy, racz wiedzieć

Że wiele rozumiem, choć się z tą myślą nie dzielę

Cóż, fant odzyskać, tyle się ośmielę

Ja, przygarnięty, choć każdy odpycha

Beztroski, chociaż pożądałem mienia

Dziś byle czym się kontentując stronię

Dziś byle czym...^[2]