Raz pewien pan

zwyczajny pan

(ja takich panów

setki znam)

wleciał do sklepu

i jeszcze w biegu

do sprzedawczyni

tak krzyknął: „ty mi

sprzedaj natychmiast

uśmiechów trzysta!”.

„Na miejscu podać?”

„Nie, zapakować”.

Po czym, jak stał,

wziął je i zwiał.

Po czym, jak stał,

wziął je i zwiał.

A sprzedawczyni

w obcisłej mini

rzuciła za nim

ten trzysta pierwszy

uśmiech najsłodszy

oraz najszczerszy,

z szyi łabędziej

zdjęła krawacik

krzycząc: „Chwileczkę!

pan nie zapłacił!

Jest mi pan winny

spacer nad rzeką,

czterdzieści westchnień,

liścik, że «czekam»

wysłany w dworca

bardzo daleko

z dopiskiem: «przyjedź!»

sześćdziesiąt razy.

Z tyłu widoczek:

dziecko na plaży.

Z tyłu widoczek:

dziecko na plaży”.

A on zawstydził

się jak panienka.

Wrócił nazajutrz.

Najpierw „cmok!” – ręka.

Potem za rękę

ją poprowadził

nad ową rzekę,

tam długo gładził

jej włosy czarne

jak noc sierpniowa,

aż ją od tego

bolała głowa

(jej włosy czarne

jak noc sierpniowa)

Potem, wiadomo,

ślub i te rzeczy.

Żyli szczęśliwie.

Mieli sto dzieci.

Z tych dzieci potem

tysiąc dwa wnuki.

Kto w to nie wierzy,

jest bardzo głupi.

A morał z tego

jest dosyć prosty:

ludzie to brzegi,

uśmiechy – mosty

ponad przepaścią

tkane w pośpiechu.

Szczęście zaczyna

się od uśmiechu

Szczęście zaczyna

się od uśmiechu

Szczęście zaczyna

się od uśmiechu

Szczęście zaczyna

się od uśmiechu

Raz pewien pan

zwyczajny pan...

Raz pewien pan

zwyczajny pan...^[1]