Za oknem wieczór, na polach mgła

swój szary welon przędzie.

Żołnierskie nalej kubki dwa,

piosnka dziewczyną nam będzie.

Na szyldzie karczmy tygrysi ząb,

„Tygrysa” bierz na cel i rąb,

w „Tygrysa” z działa rąb!

Wspomnij – przed laty zapadł mrok

kosmaty, tak jak dzisiaj,

gdy celowniczy wytężał wzrok

w zasadzce na „Tygrysa”.

W ciemnościach błysnął krwawy ząb.

„Tygrysa” bierz na cel i rąb,

w „Tygrysa” z działa rąb!

Dziesiąty sierpnia – upalny dzień,

ziemia pod stalą zadrży.

Trzecia kompania przez dymów cień

wali w pancernej szarży.

Przed nimi lśni tygrysi ząb.

„Tygrysa” bierz na cel i rąb,

w „Tygrysa” z działa rąb!

Tydzień już trwa śmiertelny bój,

o wspólną wolność sprawa:

hasło i odzew, twój i mój,

Moskwa i Warszawa.

Przeciw nam obu tygrysie kły.

Ognia w „Tygrysa”! Ja i ty!

Ognia ja i ty!

Rosną na polach wybuchów krze,

kule dzwonią jak szklanki.

Polska brygada lawiną prze

do szturmu na Studzianki.

Kruszy i łamie tygrysi ząb.

„Tygrysa” bierz na cel i rąb,

w „Tygrysa” z działa rąb!

Powszednich wiele minęło lat,

wesołe dziś dni i sprawy.

Karczma niech śpiewa na cały świat,

choć w szyldzie zwierz kulawy.

Bacz jednak – tygrys znów ostrzy ząb.

„Tygrysa” bierz na cel i rąb,

w „Tygrysa” z działa rąb!^[1]