Był na świecie mały mól.

Żył jak inne „móle”

Nazywał się Szafcio,

Mieszkał wespół z babcią

Miły gość w ogóle

Fruwał Szafcio wśród koszul

(Lubi mól koszule)

Aż zmęczony krzynę,

Żując naftalinę

Do babci rzekł czule:

„Moja babciu kochana!

Przemyślałem wszystko,

I chciałbym w przyszłości

W mass-mediach zagościć

Zostając artystą!„

Babcia zachłysnąwszy się

Wyliniałym tchórzem,

Rzecze smutno: „Wnusiu!

Ty masz po tatusiu

Aspiracje duże!”

„Talent mam jak diabli, bo

Za jaką przyczyną

Gdy mnie widzą BRAWO

Ludzie krzyczą żwawo?”

„Twój tatuś też tak zginął!”

Morał będzie, drogie „móle”

Sprawą oczywistą:

Lepie w szafie siedzieć cicho,

Niźli być artystą!^[1]