O tobie śpiewał junga młody

szorując pokład do połysku,

dla łowców śledzi i przygody

bywałeś trumną i kołyską.

Uczyłeś patrzeć za horyzont,

marzeniom poddawałeś rytm,

gdy przybój toczył skłębioną bryzę

szturmując gładkie ściany wydm.

Bałtyku mój, Bałtyku mój,

tyś jest jak oddech mojej ziemi.

Bałtyku mój, Bałtyku mój,

przy tobie wiernie stać będziemy.

Od Zatoki Botnickiej, aż po sosny Oksywia,

od Kronsztadtu po Danię szorstką falą przepływasz.

Bałtyku mój, Bałtyku mój,

przy tobie wiernie stać będziemy.

Zwyczaje twoje szanujemy:

odpływy, morki, nawet sztormy.

Nie chcemy jednak twej legendy

ozdabiać jeszcze jedną wojną.

Wikingów łodzie głąb pochłonie!

Nie krzyknie łotrzyk: abordaż!

I tylko fale jak białe konie

przypłyną do złocistych plaż.

Bałtyku mój...^[1]