Lato było jakieś szare i słowikom brakło tchu,

smutnych wierszy parę ktoś napisał znów.

Smutnych wierszy nigdy dosyć i zranionych

ciężko serc, nie przespanych nocy, które trawi lęk.

Kap, kap, płyną łzy,

w łez kałużach ja i ty,

wypłakane oczy

i przekwitłe bzy.

Płacze z nami deszcz

i fontanna szlocha też,

trochę zadziwiona

skąd ma tyle łez.

Nad dachami muza leci, muza czyli weny znak,

czemuż wam, poeci, mieniu w sercach brak?

Muza ma sukienkę krótką, muza skrzydła ma u rąk,

lecz wam ciągle smutno, mnie boli ząb.

Kap, kap, płyną łzy...^[1]