Rzekłaś mi „kocham” dziś rano,

Kiedym odbijał łódź;

„Ach kocham i pragnę być kochaną:

Wieczorem do mnie wróć!”

Zapadło słońce w morza tonie;

Czekam w mej łodzie dawno już.

Z brzegu mi podaj białe twe dłonie,

Na piersi głowę złóż!

/Ach z brzegu mi podaj białe twe dłonie,

Na piersi głowę złóż!/bis

Łódź nas poniesie hen! przez głębinę

Śród szmeru srebrnych fal:

Słuchaj! po miłość lubą płynę,

Ty ze mną popłyń w dal!

/Ach rwie mi się serce roztęsknione,

Rwie się u brzegu łódź;

Noc swoją rzuca nam zasłonę:

Pójdź! o pójdź, o pójdź!/bis^[1]