Trzy pieśni Z Włoch (Aus Italien) op. 13 wydał Leuckart w roku 1890 (zbiorowo i pojedynczo, na głos wysoki i niski) ze słowami w języku polskim i niemieckim. Pieśni nadają się raczej na głos męski (najlepiej tenorowy). Pieśń ta ukazała się także w roku 1890 nakładem Leuckarta (w opracowaniu na fortepian G. Reynalda, op. 23), nakładem J. Fiszera – Warszawa (na sopran i mezzosopran) w roku 1899, a także w opracowaniu na orkiestrę salonową (?). W okresie międzywojennym piosenka została trzykrotnie nagrana na płyty:

– Ach, zejdź w kwietniu 1937 roku, solista Stefan Witas (tenor) z tow. ork. „Odeon” (271377 IV);

– Barkarola około 1932 roku, solista S. Znicz (baryton), przy fortepianie Ludwik Urstein, „Columbia” (DM 1345);

– w roku 1930 solistka Stefania Millerowa, przy fortepianie Ignacy Rosenbaum „Parlophon” (44189) lub „Homocord” (29067).

Jest to najpopularniejsza pieśń Galla. Jej melodyka zbliżona stylem do canzonetty jest tak włoska, że włoscy rybacy, przewoźnicy i robotnicy portowi przyswoili ją sobie jak swoją własną. Pieśń ta najlepiej brzmi w głosie tenorowym. Interpretując ją należny wystrzegać się niewłaściwego tu „zacięcia bohaterskiego”^[1].

Pieśń Jan Gall zadedykował słynnej śpiewaczce Marcelinie Sembrich-Kochańskiej. Był on kompozytorem niezwykle płodnym i popularnym (napisał około 90 pieśni, nie licząc kilkuset opracowań chóralnych), korzystającym z usług zarówno wielkich poetów, jak i autorów mniej znanych. Tworzył pieśni niezwykle melodyjne i świadomie proste, z myślą o amatorskim muzykowaniu. Zasłynął jako energiczny organizator życia muzycznego w Galicji i dyrygent chórów lwowskich^[2].

Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.