Warszawianka dla kochanka

Szyła białą chorągiewkę.

To płakała, to wzdychała,

Śląc modły do Boga.

Warszawiaczek zrzucił fraczek:

Przeciw cara jest czamara,

/Kulka w rurkę, proch w panewkę,

I dalej na wroga./bis

Choć na mało, ale śmiało

Zajrzem jemu prosto w oczy.

Niechaj przyzna, że ojczyzna

Droższa nam nad życie.

Że swobody czczą narody,

Że w ich łonie pożar płonie.

/Co tyranom krew wytoczy

Na wolności szczycie./bis

Spiesz do boju, tam śród znoju

Wspomnij sobie o kochance!

Ach, ta luba serc zaguba

Piękna jak swoboda

A gdy w polu od ran bolu,

Z wodza boku cofniesz kroku,

/Patrz na twoją białą lancę

Ona sił ci doda./bis

Od kochanki biegnij w szranki,

By pokochać bóstwo walki,

Kraj ocalić, cara zwalić,

Pierś ozdobić blizną.

Lube siostry, to grot ostry

Wypadł z nieba, znieść go trzeba,

/Ustąpić dla tej rywalki,

Co się zwie Ojczyzną./bis^[1]