Kwiaty polskie

los rozrzucił po świecie.

W obcych portach

czasem spotkasz ich barwę.

/Raz są białe jak astry,

raz czerwone jak malwy

kwiaty polskie

chyba kwitną najpiękniej na świecie./bis

Kwiaty polskie,

chociaż zwiędną, nie zginą,

nawet burza

tylko zegnie ich kształty.

/Potem znowu są proste

i choć płatki opadną,

kwiaty polskie

jutro znowu najpiękniej odrosną./bis

Kwiaty polskie,

choćbym błądził daleko,

będą czekać,

przecież kiedyś powrócę.

/Narwę maków czerwonych, .

astrów niebem bielonych

kwiaty polskie^[1]